De kracht van de stilte (2)
Ik woon al een jaar of 8 in het buitengebied in de Noordoost polder. Daar waar je ’s nachts de sterren echt kunt zien, net zo scherp als in Zuid-Frankrijk. Geen lichten in de buurt die het schitteren van de sterren doet verbleken.
Ik woon daar waar het echt stil kan zijn, zo stil dat je de egel hoort lopen tussen de bladeren, het roodborstje hoort stappen op de houten veranda.
Deze week was er veel mist. Dan krijgt de stilte een extra dimensie. Ze wordt bijna voelbaar.
Voelbare stilte. Ook binnen ons werk, als interim of coach kom je die voelbare stilte tegen. Wanneer het stil valt als je ergens binnen komt, stilte wanneer het antwoord op een vraag niet komt. Stilte als er iets gedaan moet worden en de persoon die het gaat doen nog niet zijn of haar vinger heeft opgestoken.
Stilte wanneer twee collega’s niet meer met elkaar willen praten, elkaar zelfs negeren.
Nu kun je op verschillende manieren reageren op stilte. Het kan je onzeker maken met alle gevolgen van dien. Onzekerheid haalt je uit je kracht en dat maakt dat je misschien beslissingen neemt die je vanuit kracht niet zou nemen.
Je kunt de stilte ook voor je laten werken, het je vriend laten zijn.
Stilte als raadgever.
Stilte als signaal, “hier moet het dus over gaan!”
Heb je als interimmer of begeleider wel eens de stilte vraag gesteld? Die is namelijk goud waard.
“Waar wordt er hier nooit over gesproken?” “ Welke zaken komen hier niet ter tafel?” “Waar praten we niet over?”
Dan blijft het eerst even stil …. (laten zo, 1 misschien wel 2 minuten)… en dan komt het!
Hierover, daarover, dit onderwerp, dit probleem, dit gedrag.
De kracht van stilte in het kwadraat.